دراین شب خواب تاریک بیهوش مست بشر .....
چقدر طنین موسیقی نرم و لطیفش ...روح وروان م رو آرام و لبریز حضور دلنشین دوست میکنه .
هر دانه دانه اش ...شرحی از سفری دورودراز و نغمه اشون نوید گشایشی ازشور ...
سیرابی از سر بخشش و نزول
آه
چه بیرحمانه زیبایی ای عشق
چه میکنی با خیال شورانگیز عاشقانه ات با جان من
تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا
تو دیدی هیچ ماهی را که او شد سیر از این دریا
دونه دونه ...شبیه دانه های تسبیح همرزمانم رفتن...
م ح م د چقدر آرزوی ساختن وطن رو داشت. حتی برای تک تک آرزوهای مشترک مون برنامه های مدون چید .
ومن چه صبورانه به پاس رنج بزرگش ...همه طرح ها واندیشه هاشو پاس داشتم.
طرح کبک ...
طرح تعادل بیوماس بابیوسفر زمین که ظاهر اندیشان کوته فکر حتی نفهمیدند.
ومن چه خوشبینانه در سودای بثمر نشستن این خونها ی ریخته شده ...چون سیل ،منتظر کشتی به گل نشسته بشر مانده ام.
کشتی نجات نوح ... که کسی شاید به این قوم نگفت و صدایش نرسید که همون مولکول دی ان ای درون هرکدوممون هست که در گزار از دریای سرگذشت هایی چند .. به کجا و کدامین ساحل تکامل و رشد و شکوفایی خواهد رسید آخر ...
از سرشب خوابم. چند بار ازخواب عمیق بیدارشدم پنجره رو بازکردم و بیرون ...آسمان بارنده و ابرهای بار خالی کرده رو باچشمای تار خالی ازعینک تماشا کردم.
عطر غذای خوشمزه دختر تو خونه پیچیده... چندبار دو تخت جمع شدن ... مادر گشنه نیستی...
نیستم.
توی خواب مادر برامون شوید پلو باته دیگ خوشمزه پخته بود . همه جمع بودیم. دلتنگم . چی آنقدر فاصله انداخت ...
اما کسی نیستم اسیر فاصله ها بشم . میدونم
مادر کنار دری نیمه باز قدیمی باز با چشمان درخشان همیشگی ایستاده. چشمان درخشان پراز لبخند.
حالم خوب میشه ازیادآوری در نیمه باز ..
خورد خورد قرضها رو پس دادم. دلم هیچ چیز دنیایی نمیخاد . فقط برم ازاین حجم عبوس تلخ بیخودی...
برم. مطمعنم چیزهایی منتظرمه که حتی نمیتونم تفسیرش کنم . مث گوهری که بچگی هام توی صندوقچه دستان کوچکم قایمش کرده بودم . و منتظر یک گوهرشناس...
... .... این اون.... یکی یکی رد دادن. دلم میگیره از رد دادنشون. ازپیامهای پراز یاس و ناتوانی ... درونم همچنان پراز رویای شکوفایی و جوانه زدن هست. جوانه ای کوچک و ظریف حتی در پیکره مجسمه ترازو بدست عدل و تراز اندیشه بشر !
فهمیدیم چه خبره ...
از نظام پرداخت گرفته تا کوچکترین رفتار های سخیف دجالان ملحد شکل کافر کیش ...
کافر یعنی پوشاننده حق
حق این مردم برای برخورداری از سرشاری و فراوانی نعمت و برکت ی که او داد .
وما ازهم دریغ میکنیم.
ابرهای سیاه دم غروب ازسمت غرب وارد شهر کرمانشاه شدن . دیدن شون حال غریبی به هرسه تامون داد.
حال عجیبی دارم.
مث ابربارانی پربغض و پر رعد و برق م
درونم پراز حس وایده و طرح و نقش ...اما برلب نامده. خاموش...
کاش بتونیم ما حق امید ی به گشایش رو ازخودمون دریغ نکنیم.
سلام
میدونید ... وقتی به بازار محلی شهر رفتم. شادی مردم و ذوق و شوق خریدشون و دیدم. خوشحال شدم. این تفکر گدا پرور سفله پرور آخوندی مسلک نتونسته روح زندگی رو ازشون بگیره. خزانه کرم خدای بزرگ بی نهایت هست.
بزرگی و شان مونو بهمون برمیگردونه. فقط کافی ه شان آدمیت رو حفظ کنیم . خودمو عرض میکنم . جسارت نشه
سلام
حتی در حد اینکه یه لبخند برلبتون نشسته باشه(:
رگه هایی حتی از اجرای عدالت محض ....
واقعیتش ...
چند روزی ه که کارهای استخدامی ۱۸۰ و خورده ای نفر رو که پدرهاشون.ایثارگرن رو انجام میدیم.
پدر من کشاورز بود
تمام عمرشو کار کرد. این اواخر با پشت خمیده توخونه حتی باابهت بود
جرعت نمیکردی درحضور ش حتی صحبت کنی .
یادش گرامی ه درقلب م. هرچند هرگز نبوسید منو
اصلا این چیزا انگار درمرام شان عیب بود
موقع ی که پیکر هنوز گرم و زنده شو کنار مزار بغل کردم. از شدت تاثر ،روحم انگار خش میخورد نه جسمم.
چقدر برای عدالتی نسبی تلاش کرد ...
بهم گفت دخترم شبانه روز چهار ساعت میخوابیدم...
منم همه عمرمو کار کردم.
الان بیمار و خسته و دلزده از سالوس های طبل زیر گلیم به قول فرمایش حضرت حافظ .... روح ی شدم... دلزده از هرچیز...
نوش دارو و بعد مرگ سهراب ....
درطول نسلی ... حق رو به حق دار برسونه.... میشه؟
میتونه؟
اون موقع که شرمنده کودکی به فقر گذشته فرزندانم شدم ... شرمندگی مو کم کنه.
باورکنید حق مون نبود ... رتبه ... کنکور شدم.
سالها با دقت و وسواس که ناحق نکنم گذشت ... اما درمورد خودم مرتکب ناحقی شدم...
مجسمه دختر ظریف اندامی که ترازو دستشه .. رو درفیلم دیدم.
لرزیدم
اگر منم ؟؟؟
ترازو به دست .... ای وای ای وای
خرقه به می ناب آلوده ایم
بس که دیده به راه آورده ایم
شهر پراز حس تنهاییه ... درمیان هجوم آدمهای کیپ تاکیپ پیاده رو ....
کاش میدونستی چقدر دلم برات تنگ شده عزیز
شرم شکتم باوانم
چند روزی مانده به پایان سال
اردیبهشت امسال به سازمان جدید ملحق شدم. هیچی ازش نمیدونستم. و دربدو ورود بیمار شدم. اما تونستم یاد بگیرم. ذهنمو مهندس .... عزیز به چالش کشید . و این چالش رو دوست داشتم.
بهم گفت ... تو کمی دیر لود میشی اما خوبی
شنیدن تعریف ازدهانش حالمو خوب میکرد. درست زمانی که مسلط شدم و به کارایی افتادم. ایشان به پست بالاتری رفت و منم ازاون کار برکنار و الان در واحدی م که دوستش ندارم. اما دیگه بی خیال دوست داشتنم.
چه فایده از باعشق کارکردن . وقتی بی ثمره ...
دلم میخواست ثمره شو ببینم. خیلی زود ... امان از وعده های سرخرمن دوست ....
زهر دادم نوش کردی غم مخور
من دهان تو پرحلوا کنم....ای وای ای وای
براستی... اولین و آخرین ی نداره ....
اون لحظه دلنشین دیدار که زمان دراکسیر چشمهایمان ذوب شد . و هرم تمنای هم آغوشی لبها و گونه هایمان را سرخ کرد.
اون لحظه که منو یاد شازده کوچولو میندازه
که به عطش تجربه لذت بوسه ای باز ازلبهای تنها گل سرخ باغچه زندگیش آواره کره زمین شد .
سلام
یه حال وصف ناپذیر دارم الان درست درلحظه تمام شدن هام
سلام مجدد
دلم میخواست ساعت ۹:۹ دقیقه بهتون سلام بدم . به همخوانی اعداد تسلا ....
اما کندم مث لاکپشت
دوستتان دارم
بهترین حال و احوال منتظرمونه
چه بسیار رفت و تو در گل باشی
دوباره زهرا شدم. آتش ی در دل و مهری برزبان
بیا تا کل برافشانیم و می درساغر اندازیم
اگرغم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم سازیم و بنیادش براندازیم
سلام
صبح بارانی و تگرگ و سیلابی و غرش تند آسمان در کرمانشاه آغاز شده.
سایه گفت
دیدی راست میگفتم
آره توهمیشه راست میگفتی
دیروز امیر ما ...اول دبستان ه ... باچهره مسموم شده زیر چشمش سیاه شده . به کمرم آویزان شد و گفت عمه ماهم مسموم شدیم. صورت زیبای بینقصشو تو دستام گرفتم. تلو تلو میخوردم ازخستگی .... چه بد ... خودت چطوری عمه ...
دوید سمت کیفش ... صب کن. ... پدرش درسکوت تماشامان میکرد.
یه کاغذ پیدا کرد و آورد. نشونم داد. بادستخط اولین بار... نوشته بود چهل و هشت ....
عمه ببین ....۴۸ نفر مون مسموم شده. نگاهش کردم. عمیق ... به زحمت جلو خودمو گرفته بودم . ازخستگی غش نکنم. زیر چشمش حلقه بسته بود .... گفتم ... خودت خوبی عزیزم. آفرین . ورزشکار .
باشنیدن کلمه ورزشکار کمرمو رها کرد و گفت ببین ... زور بازوم و ... و آرنجش و خم کرد و ...منم دست به عضله های سفت شده اش زدم و گفتم ایول ... عزیز منی ... ورزشکار خودمانی...و بااین اندیشه که کاش مدرسه نفرستنش ... برگشتم طرف در خروجی....
سالها پیش همه چیز رو خدای بزرگ پیش چشمم روشن کرد. هرچه به پدربچه ها میگفتم. بچه هامون دارن ازبین میرن. مرد
چه دانشگاهی. چه کاری چه کشکی...
چه پشمی ...
ببخشید که اینطور مینویسم. اما واضح ترین کلمه ها همینان.
حکومت دجال نمیدانه با امثال ما و فرزندانمان چه کنه ....
هرکدام ریشه زدیم دراین خاک ...مبارک
جمله حضرت کوروش رو یادتونه
به اسکندر
که باور مدار این سرزمین چون منی نخواهد پرورد .
سلام و درود و سپاس....
دوستت دارم
علی جانم
پس ازسالها ... برای تومینویسم . هرچند نمیدانم روزگار چطور میگزرانی.. هرچند میبینم. ونیازی به دانستن نیست .
داستان سفید برفی و آیینه جادویی راست بود .
همه چی راسته .... دروغ تعریفش درذهن م سایه اس .
یه سایه از راستی و حقیقت که با تابش نور در زمان های مختلف میچرخه و برمدار حقیقت برمیگرده تا بتونیم ببینیم
امشب سرشب خوابیدم.
دختر ی . پرنسس خانه .. همش خوابید ... و من م به گلهای لب پنجره کمی آب رساندم که زودتر تشنه میشن و یه مقدار پیش پسر غرغر کردم و چایی خوردیم و اورفت و منم خوابیدم.
دیروز هم از دختر بچه های کرمانشاهی مسموم کردن. اما دوس ندارم از اخبار همش خبرهای اینشکلی بگیرم. از امیر بگم و هشت سالگیش. دندون های جلو افتاده. و پراز شور زندگی ه . نوه داداشمه. گاهی میرم دم خونه شون . میدوه میاد .. یه روز بهم گفت عمه یه چیزی به ای دوتا بگو اذیتم میکنن. منم با لبخندی محو به پدرومادر ش گفتم لطفا اذیت نکنین بچه مو ... اونها هم بالبخند جواب دادن... چشم
به حرفام گوش دادن.دست از معلمی کردن براش برداشتن.
هرزمان خوابش می یاد . مدرسه نم یفرستنش . شاگرد اول شده . تند تند جایزه میگیره... اندام زیبای عزیزش درقالب ورزشهای مختلف ... تماشایی ه بچه م
امیر نمادی از زندگی ه برام. برای همکارا از کودکی های خودم گفتم . شاید تنها چیزی بود که رنگ به صورتشون آورد . زمانی سربلند کردیم. از سیستمها که غذای رستوران هم تمام شده بود. من یه مقدار نون سنگک و شیره چند تامیوه قاطی کردم و بهش مالیده بودم داشتم. به شون تقسیم کردم. همکار تازه برادرزاده خانم شهید شیرودی هست. جوانی که ازمسر خودم یه سال جوان تره. دربدو ورود سرماخورد. امروز بهتر بود. هی توی پرونده ها وول خورد و منم کاری بهش نداشتم. افراد تحت تکفل رو داریم بروزرسانی میکنیم.
خلاصه ...مادر ش براش سوپ آورد . دوسه قاشق ازش بانان خوردم. مزه مهر مادری میداد. به این محبتهای ریز ریز دلخوشم .
درخواست همکارم رو به انتقالی همسرش . در دفترم مکتوب کردم. درقالب یه دعای محکم و مهر موم شده به کائنات فرستادم.
یادتون باشه .. اینجا درحالی اززندگی میگم که چهره واقعی مرگ آشنا و نزدیک تر شده ..برامون... برای همه مون....
یه خبر خوش بدم اسفندماه امسال حال کبوترها بهتره .. فقط یکیشون ازسرمای یه هویی ماه پیش یخ کرده بود...
سهراب ... تازه تازه احساسشو و جنس شعراشو شناختم و میچشم.
حبیب دوست خوبم منو باهاش آشنا کرد.
راستییی
یه خبر خوش. مامان بزرگ بچه ها ازتهران اومده. پرازشور زندگی شده. کوزه خریده از همدان. بهم گفت دخترم نود هزار دادم. مث قبلنا روسریش بسته بود . رفتیم بهش زحمت دادیم. طعم غذاش بازخوشمزه شده.
خونه رو گذاشته برای فروش. همه خونه گذاشتن برای فروش .
خونه هایی که حاصل یه عمر رنج همه عمرشون ه... عمرخودشون و مابچه ها و شوهرای ازدنیا رفته شون...
طعم زندگی رو چشیدم. نفسی که میاد ممد حیات ه و پیام آور پروردگار درزمین.
وای ...ازراه رسیدم ...گوجه بادمجون ی پسر با همت و همیاری دختر پخته بود. خودزندگی بود. چند لقمه ای ریز ریز خوردم و تشکر کردم و رفتم رو تخت...به تماشای باقی سریال ترکی جنت تکین ...و حلیل پسرش و دوتاخواهراش و پدر زورگو و بیمارشان که رگه های مهرش به خانواده رو میشد دید و چشید و لبخند زد
انگار تمامی درهای زمین و آسمان بروی قلبم بسته شده. قفل قفل شدم. زانوم به شدت درد میکنه و عملا نتونستم خونه رو عوض کنم. دیشب تا سحر یه سریال ترکی تماشا کردم. پراز درد و رنج بود . اداره به سختی داره لحظه ه ها سپری میشه. هنوز نتونستم بادختری بازار برم . ازسرو ته حقوق ها زدن.
حکومت تلاش منفعلانه ای برای ترمیم حقوق نیروی انسانی داره ...اما نوشدارو و بعدازظهر سهراب ه ... از همه بیشتر وضعیت اون دختر همبندم اذیتم میکنه . باباتوم تو سرش زده بودن چشمش آسیب دیده و یک ماه بیمارستان فارابی بستری ش کرده بودن عملا متلاشی شده
سلام بر شما
نتونستم نظر بزارم دروبسایتتون.
متاسفانه زبان انگلیسی م قوی نیس
امروز صبح خواب مامان بابا رو دیدم.
بیداری رو برنمیتابید ...روح بی قرار تنها و جامانده م. ..
اما منظره خواب آلوده فرزندانم منو به آشپزخانه کشاند.
شب ساکتی ه... جاتون خالی ... کرمانشاه درحال شکفتن ه ...زنده شدن خاک گرامی رو زیر قدمهام حس میکنم...
با دختری خرید رفتیم... موهام نارنجی شده بود و درجستجوی وهمه بودم که تعدیلش کنه. کلی خندیدیم . چهارساعت هست درگیرشم... شام از قیمه پلو رسیدیم به سیب زمینی سرخ شده و قارچ. .. داشتم مواد غذا رو حاضر میکردم... یه هو منظره سفره خالی واکنشهای گرسنه مظلوم بخصوص ،کودکان افتادم... یه هو گفتم خدایا به داد فقرا برس .... دختر نگاهی بهم کرد و ازم دورشد ...
قلب مهربانش طاقت حجم سنگین این جمله مو نداشت ...
تا گرسنگی نکشیده باشی ... تا دلهره وچه کنم چه کنم برافرزندانت رو نداشتی ... کجا داند حال مارا سبکبالان ساحل ها ...
اما باورکنید انگار ما داریم گذشته رو مرور میکنیم و تجربه .. چون همه اینها در قرآن آمده...
شهری که خشت خشت آن ... تک تک درختانش آغشته با اکسیر اهورایی نگاه زرتشت و کوروش کبیر ه. خور وش ...به زبان کوردی یعنی شبیه خورشید ...
با مردمانی که علیرغم حاکمان اکثر نالایق و بی مقدار ...همچنان اصیل و ریشه دار درکنار هم باهم مهر تقسیم میکنند.
سری به بازار روز اگر بزنی
..یا تاریکه بازار
..یا محله فیض آباد ... ش
عمارت های باشکوه بیشتر ازدویست سال عمر رو خواهی دید. البته اگر با امثال خودم همراه شی ...
یا سر شه یاد...
زندگی باهمه جریان ساده بدیهی اش با گذر چهار فصل در گذاره ....
اونجا بزرگ شدیم . با درایت مادر به محله ای منتقل شدیم که تونستیم ازخطراعتیاد جان سالم به درببریم.
شهر من مقام اول بیکاری و اعتیاد رو داره.
این نشانه اینه که چقدر از قوم کرد وحشت هست
اما یاد فرموده حضرت کوروش افتادم
..به اسکندر میفرماید...
بعد من دروازه پارس بروی تو گشوده خواهد شد و خزاین و ثروت سرزمین پهناور به دستت خواهد رسید...اما گمان مدار این سرزمین چونان منی نخواهد پرورد.
امیدوارم ایمانمان بزرگ و بزرگ تر ....بشه
سلام
آدینه ای دیگر شد و سکوت دلنشین خانه و حضور دلبندان
خانه معبد توست
وتوی این معبد تماشاگه رازی ازنوع دگر ...
برای لحظاتی که هوس سبزی خریدن کرده بودم... محله ای هست که کودکی هام توی کوچه پس کوچه هاش سپری شده ...بانام شه یاد
خدابیامرزه پادشاهان پدرو پسر رو
همه چی توی این محله پیدا میشه ... همه چی و ازجمله صفا صمیمیت و قناعت و مهربانی که گاهی به کنجکاوی هم میرسه اما دوستشون دارم. همه شونو ... بلوزهای رنگی زنانه آویزان بر سر در مغازه هارو ...
زمانی یه چیزی که چشمامونو میگرفت ...براش چقدر تلاش میکردیم. که بهش برسیم و یا عزیزمونو ...بهش برسونیم...
یاد همه اون دلخواسته های پدربچه هام می افتم که برام بهترین هارو خواست و چقدر هم تلاش کرد اما همیشه نوشدارو و بعد مرگ سهراب بود... اون سهرابی شدیم که قربانی دسیسه ها و طمع زورمندان شدیم.
توی بازداشتگاه اولین چیزی که خواستم قلم و کاغذ و کتاب بود. شاهنامه توس دستم و داشتم از سیاوش برای دخترا میخواندم که معاون دادستان به دیدارمان آمد ...
خودمان را در چادر نمازهای کهنه پیچیدیم و درو بازکردن کتاب پیش پای من برزمین افتاد ه بود .
خم شد و برش داشت نگاهی به کتاب کرد و به چشمان خیره باشکوه من نمه نگاهی و چشمانش دزدید و گفت شاهنامه هم میخوانین...
مطمعنم ...مرا ازیاد نخواهند برد و برق چشمانم را و صداقت و صدق تک تک کلامم را ....
که به حق از مردمم میرسید...
وقتی از در بزرگ اونجا درآمدم و درآغوش برادر جای گرفتم... باچشمانی پرخون بهم خیره شد ... بی بی اذیتت نکردن... زمزمه کردم اذیت؟؟؟ و باابهام به پسر نگاه کردم... با شور و هیجان گفت دایی به خدا مامان شیطشان کرده... (شیط یعنی دیوانه)
نوروز ماه است.
زیر برگهای پوسیده و پوشالی ظلم کلا هبرداری های شرعی و دزدی های قانونی ... جوانه امید درقلب مردمم همچنان در رشده و شکوفایی...
یاد روایات بزرگان در شرح ویژگی های این زمان می افتم ...
خیلی واضح در چهره آدمها همه هرآنچه که هستن رو میشه دید ...
به شب عید رسیدین و صدای ریختن زنجیرها داره میاد ... زنجیرهای گرون حلقه به حلقه لابهلا پوسیدن و پاره میشن ...
من اما ... زیبای خفته در درون م و درگیر با همه نفسانیات
زهرا ...آزهرا
توکیستی
جانم
وقرار ه کی بشی
جان شیرین قربان کنم به کسب یک آفرین ازت .... جان جانم
همه جا عکس رخ یار توان دید ...
به سختی پریود شدم باز ... به همم ریخت این هورمون های وروجک ... اونقدر که دیگه نمیشد قایمش کرد...
هرجا که روم پرتو کاشانه تویی تو ...
دیگه دلم نمیخاد آدمیزاد رو ببینم ... هرچند تا زمانی که دهان باز نکردیم و دوس دارم ....
درسکوت ...
فیلمی دیدم ترکی ...ماجده ...
پسر نوجوانی دراین فیلم برای اینکه دوست دختر ناشنوا ش بتونه حرف بزنه وبشنوه تلاش میکرد... خنده م گرفت...
که چی
درو گوهر بریزه ... دلتو بشکنه ...
اونطور که من شکستم ..
عجیب باخودم به گود زورخانه رفتم...
آنقدر سرگرم زورآزمایی م که این وسط غیری اگر هست بین ما له و لورده میشه...
راستش دور خودم میچرخم ... آدمها برام فقط تکراری از تصویر خودمن ...همه مون یکی یستیم.
پروانه در آتش شد ...
بال وپرم سوخت و خاکسترشد ... دربین عادی روزمره ها مث شب چره گیرافتادم... احمق گیج نادان نفهم بیخود بیخودی ... که هیچکدام ازاینجا بیچیزیمو درنظر م نمیپوشونده
تمام .
صادقانه ترین اعتراف عمرم.
بردی قبول
اما چه سود ازاین برد و باخت ...
میدان مسابقه خالی از حریف ه نازنینم ...
وقتی درمن شوری برنینگیزی
یوسف به رها شدن ازچاه دل مبند ... ازچاه میبرند که زندانی ات کنند ..
گاهی گل پرپر سرمزارم
گاهی اشک شور درد دوری حلقه زده در چشم عاشق و معشوق ...
آخ
ازبازی خلقتت
آخ از لیلی مجنونی ت
آه ازعشق و معشوقی ات ...
من که فهمیدم یکی هستی
خودتی
من نیستم
قبول
اما تو ...تو .... عکس و رخ یار و عطر و عطش و تپش و شور و غوغا ...
همه به کنار ...
کجایی
کیستی
به من بگووو
در زمین ت آسمانت لامکان ت لازمانت هرجا چشمم و ترسوندی میرم
میرم
رفتم
که چه ... بگو ... هیچ
هیچ
هیچ
غرض نقشی است کزمایادگارماند
منم نباشم یکی دیگه بهتر ازمن...
از خزانه غیبت ...
نمیدانی چقدر عاشق تفنگ و گلوله و آتشفشان و سیل و زلزله و طوفان ت شدم ...
هرلحظه سر بریده خودمو زبون بریده مو میزارم رو سینه م ...
یاد اون نقاشی رسول احمدی می افتم ...
تو رختخواب . بور و سر بریده روحش دورتر دردستانش
وحق یا الرحم الراحمین
ای رحم کننده ترین رحم کننده ها
اینروزا حالم خیلی روبراه نیس
همش هم خودمم که حال خودمو به هم میریزم. شاید به این خاطره که حس میکنم کائنات مراقب م هستن...
سلام
واقعا کاش امکانی میشد و مجالی که ما خانواده وبلاگی هم دور هم جمع شیم. و بشه مثلا ماکارونی بپزیم. زندگی با همین ریز ریز لذتهاش قابل تحمل ه ...آنقدر از بی هدف نوشت گزار و جریان زندگی دراینجا لذت میبرم. شاید پناهگاهی ه که بهم صفا و صداقت و یکرنگی میده.
وارونه اس باور کنید . از دیو ودر ملولم و انسانم آرزوست...
یه کارمند بهمون ملحق شده ازفرزند من یه سال کوچیکتره. حضورش لحظه هارو برام قابل تحمل ترکرده.
انرژی م حدود ساعت دو تموم میشه. جان میکنم تا ساعت چهار
امروز آقای... بهم گفت رئیس ۴۰ ساعت اضافه کار داده.
با خستگی جواب دادم خیلی م عالی ممنونم.
و پس از رفتنش سرمو رومیز گذشتم. امشب شب خوبی رقم خورد. بچه ها همت کردن خونه رو تغییر دکوراسیون دادن و منم براشون ماکارونی پختم .
شب به خیر
دیشب درعین خستگی درخواست برادر رو برای دیدارم اجابت کردم و تا یازده درخدمتش بودیم.
خداروشکر حالش بهترشده بود
لحظه ها مستقل از تب وتاب دلار و پیچ وتاب سیاست های کلان برام یه جوری میگذره که محو تماشای صحنه هایی م و گرفتن نشانه ای که بتونم ادامه بدم ... این مسیر رو ...
و دیدارمادر و عزیزانم ... جانم رو جلا داد. دیگه دلتنگ بودم
ندانستم این دریا موج خون فشان دارد...
دارم ازپنجره اتاق اداره ،گذر ابرهای خاکستری کمرنگ رو از روصورت پرنور خورشید تماشا میکنم...
درختان کاج و صنوبر فکرکنم ...همراه بامن این صحنه رو تماشا میکنن...
چقدر نظم و آگاهی و مهر دراین صحنه هست.
رابطه هامون. عاشقی کردن هامون...
وقتی وارد رابطه میشیم ... حس قوی که من میتونم وجودمون رو پر میکنه...
براستی چقدر آگاهی نسبت به خودمون و طرف مون داریم.
اصلا مجالی بوده که آگاهی کسب کنیم.
زمانی که توی روی خانواده م ایستادم که میخام اینو ...
یه اعتماد به نفس جوان خامی داشتم که من میتونم .
نتونستم.
واقعا نتونستیم. تعارفی نداریم.
همین چند روز درگیر اینم که به عزیزم بقبولانم که وقتی از بدقولی من اذیت شده. معطل شده. صریح و شفاف بهم میگفت. نه اونروز عید به باورها م حمله کنه.
یه حمله کاملا بیهوده...
محکم و بیپروا چند دقیقه به خورشید نگاه کن... اگر خطر کور شدن رو حس نکردی؟؟
همه جارو خورشید میبینی ...
کاش مقدراتمون طوری رقم بخوره که بتونیم هنر نگه داشتن رابطه رو با احترام و گذشت و و مدارا که لازمه اش آگاهی ه ... نظم ه
.. صبوری ه ... تعامل ... و پذیرفتن تفاوت های هم هست ...رو یاد بگیریم ...
دلتنگم و تنها درمیان انبوه دلدادگان زبونی که حتی توان مدارا و همراهی رو ندارن ...
وقتی که در موضع ضعف یم ...
راستی من چی ... من توان مدارا و همراهی رو دارم ؟؟؟؟
دلتنگم.
خییلی زیاد
نمیدانم چرا اینجا محرم ترین و امن ترین جای ه که باخیال راحت بنویسم. دلتنگم
ومشتاق رفتن از ازاین کالبد تن
انگار دراوج شکفتن و شکوفایی .... یه هو حس میکنم چیزی نمونده ...
و آب شدم... رفتم تودل زمین
هرچی داشتم و خرج کردم
اما انگار درآینه عاشقی کردم. خودم باخودم ...
درکنار و تکرار همه سالهایی که همه عمرمو مظلومانه کارکردم و کار کردم .... وهشتی که به نه نرسید ...
چون موش در انبار رزق و روزی مان بود .
سردمه
و هیچ آغوش زمینی اونقدر بزرگ نیست که وسعت تنهایی مو پر کنه. تودلش جابده
تو بازداشتگاه با همه دوست شدم. مهر همه شون تودلم بود.. چون
حتی یادشون میرفت درسلول رو ببندن
محراب و خوابگاه خوشی بود
روزی سرگذاشتم لبه در ...و به هردو طیف گفتم.
الان که انقدر تلاش دارن بیرون برن... اینها جوانن
نمیدانن
دنیا زندانی بزرگه
دلتنگم. دلتنگ اونروزا که حقیقت درون آدمها بیرون زده بود
دلتنگ خودمم
خود بی ریای مهربان دست ودل بازی که ازدل هیچ خنده و شادی و مهر و عطوفت و صفا خلق میکردم..
که فرزندانم رو خیلی قوی و قدر ازدل حادثه ها به در بردم.
وآه ازاین همه نا آگاهی و نامهری ....
پره های اشک داغ و بی محابا روی شقیقه ها جاری میشن... مث اون شیار باریکی که به طرف زمینهای کشاورزی راه می افتاد.
یاد درخت پرسایه که ریش قرمز اسمشو گذاشتم. ریشه هاش توی نهر قرمز قرمز قرمز تنیده بود ...
اجازه نمی دادم کسی اونجا استراحت کنه...
حکمرانی میکردم تو روستا
نازد آنه مادربودم
به جای لعنت فرستادن به تاریکی شمعی روشن کن....